Gecenin karanlığında
Tınısı uzaktan duyulan bir şarkı gibi seni sevmek.
Soğukta güven veren,
Sıcacık bir eli sarmak, sarmalamak gibi.
Seni özlemek…
Ölümün dokunuşunu alnımda hissetmek…
Category: Manzume
Ölüm rahatlatır mi beni?
Ulaştırabilir mi bedenimi özgürlüğe?
Açabilir mi melekler kanatlarını üzerimde?
Yükselebilir miyim onlarla gökyüzüne?
Dedikleri kadar soğuk mudur ölümün öpücüğü?
Tek dokunuşta kırabilir mi tüm zincirlerini ruhumun, tenime bağlı?
Söyledikleri kadar korkunç mudur ölüm?
Ertesi günü olmayan bir ömrü yaşamak midir ölmek?
Ya da doğacaği günü bekleyerek her saniye tekrar aci çekmek?
Hiçliğe mi gidiyorum ?
Hiçlikten mi geliyorum?
Bana ne!
Ben sadece ” Anı Yaşıyorum”
“Dime ey pir-i safa-bahş u leta’if-asar
değilim tıfl ki hayide idinem iftar”
Baki
Yazabilmek isterdim ben… Özgürce… Dilediğimce…
Uçabilmek isterdim… Ta Gökyüzüne !
Ve ben…
Sevebilmek isterdim… Ölürcesine
