“Yalnızım” dedi şair,

“Hayır, değilsin” diye cevap verdi ilham perisi.
“Evet, yalnızım. Hem baksana, kimse yok yanımda!”
“Yanında olmayışları seni düşünmedikleri anlamına gelmez ki?” diye kikirdedi küçük peri.
“Beni düşünmelerini istemiyorum!” diye haykırdı birden. Çok bağırmış olacaktı, utandı. Sonra devam etti konuşmaya;
“Onlara ihtiyacım yok. Onlar sadece zaten hoş geçen zamanımı olduğundan daha iyi geçirmek için var.”
“Gerçekten öyle mi düşünüyorsun?” dedi peri ve sonra uçup gitti…

Ve bu sefer gerçekten yalnız kaldı. Yalnızlığını giderecek hiç kimse yoktu yanında artık. Durdu, biraz düşündü. Neden öfkeliydi ki? Zaten kendi değil miydi “Onlara ihtiyacım yok” diyen? Öyleyse niye rahatsızlık duyuyordu peki? Kendi içinde yaptığı muhakemeler hep sonuçsuz çıkıyordu. Cevabını bulamadığı sorularla boğuşmaktan sıkıldı ve kalemi bıra